Μετά από 18 χρόνια ανακουφίζεται..

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΡΙΑ ΛΙΤΟΥ από τον Αγγελιοφόρο

«Υπέφερα από φριχτούς πόνους για 18 ολόκληρα χρόνια! Πήρα άπειρα φάρμακα. Δοκίμασα κάθε πιθανή μέθοδο. Ο πόνος με ξεπερνούσε. Δεν μπορούσα να αυτοεξυπηρετηθώ. Ούτε να σηκωθώ από το κρεβάτι. Οι γιατροί δεν έβρισκαν λύση. Στο εξωτερικό αρνούνταν να με δεχτούν. Οταν ο γιατρός στο Ιατρείο Πόνου του ΑΧΕΠΑ μου μίλησε για τη νευροδιέγερση νωτιαίου μυελού, πίστεψα ότι υπάρχει ελπίδα. Το ρίσκαρα, αλλά η ζωή μου άλλαξε. Ανακουφίστηκα. Ξυπνώ και νιώθω τη σιγουριά ότι μπορώ να σηκωθώ μόνη από το κρεβάτι!».

Η 50χρονη εκπαιδευτικός Δ.Τ. από τη Θεσσαλονίκη μιλώντας στον «Α» δείχνει ευγνώμων που ξαναζεί φυσιολογικά. Εκτός από το βηματοδότη που από το 1994 δίνει «ρυθμό» στην καρδιά της, οι γιατροί της εμφύτευσαν τον περασμένο Αύγουστο ένα ηλεκτρόδιο στη σπονδυλική στήλη και ένα νευροδιεγέρτη στην κοιλιά. Στόχος να την ανακουφίσουν από τους πόνους που εμφάνισε πιθανότατα εξαιτίας παρενεργειών φαρμάκων που της είχαν χορηγηθεί για την καρδιά.

Είναι η πρώτη καρδιοπαθής με βηματοδότη στην Ελλάδα και από τις εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις παγκοσμίως στην οποία ο χρόνιος πόνος αντιμετωπίστηκε με τη μέθοδο της νευροδιέγερσης νωτιαίου μυελού. Ο θεράπων γιατρός της στο Ιατρείο Πόνου του ΑΧΕΠΑ, καθηγητής Δημήτριος Βασιλάκος, τη χαρακτηρίζει ως… «ρομποτική γυναίκα», χωρίς να κρύβει τη χαρά του που κατάφερε να απαλύνει τον αφόρητο πόνο, εφαρμόζοντας για πρώτη φορά τη μέθοδο σε καρδιοπαθή. Μέχρι πρότινος η ύπαρξη βηματοδότη θεωρούνταν αντένδειξη για τη χρήση της τεχνικής. Για την 50χρονη, το ότι δεν υποφέρει πια είναι η μεγαλύτερη χαρά κάθε μέρα που ξημερώνει, ενώ «μικρές απαγορεύσεις», όπως η χρήση κινητού ή φούρνου μικροκυμάτων αποτελούν απλώς… ψιλά γράμματα. «Πρέπει να έχω πάντα μαζί μου δυο κάρτες, του βηματοδότη και του νευροδιεγέρτη, για κάθε ενδεχόμενο, για να τις δείχνω στα αεροδρόμια κ.λπ. Αυτό δε με πειράζει. Είχα συνηθίσει από το βηματοδότη. Χρειάζεται, όμως, να προσέχω τις κινήσεις μου. Δεν επιτρέπεται, για παράδειγμα, να σκύβω μέχρι να σταθεροποιηθεί το ηλεκτρόδιο στο σώμα μου. Εξάλλου, έσκαψαν… 70 πόντους στους μυς της σπονδυλικής μου στήλης για να τον εμφυτεύσουν, επειδή δεν είχα λίπος», αναφέρει η 50χρονη γελώντας.

……..

Εφιάλτης τέλος…

Η στιγμή που ο πόνος άρχισε να υποχωρεί χαράχτηκε στη μνήμη της. Ηταν όταν τεχνικοί έβαλαν σε λειτουργία το βηματοδότη και το νευροδιεγέρτη. Ακόμη και σήμερα την επισκέπτονται τακτικά για τις απαραίτητες ρυθμίσεις. Τρεις μήνες μετά, η 50χρονη δεν ξυπνά συνεχώς τη νύχτα πονώντας και έχει επιστρέψει στις καθημερινές της δραστηριότητες. Οπως εξηγεί ο κ. Βασιλάκος, «ο νευροδιεγέρτης, ένα λεπτό σύρμα με μια μπαταρία στην άκρη, προκαλεί τρέμουλο και μούδιασμα που καλύπτουν το βασανιστικό πόνο, ανακουφίζουν από τη σπάνια ορθοπεδική νόσο. Η τεχνική εφαρμόζεται πάνω από 40 χρόνια σε περιστατικά καλοήθους αιτιολογίας, όπως χρόνιοι πόνοι στη μέση, στα πόδια, ισχαιμικός πόνος και διαβητική νευροπάθεια». Στο ΑΧΕΠΑ εφαρμόζονται διάφορες τεχνικές αντιμετώπισής του, ώστε να βρεθεί η πλέον κατάλληλη για κάθε άρρωστο. Εξάλλου, η 50χρονη ασθενής και οι γιατροί συμφωνούν ότι ο χρόνιος πόνος θεωρείται ασθένεια, όχι σύμπτωμα, που ακόμη και όταν θεωρείται αθεράπευτος η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…

Δείτε τη συνέχεια του άρθρου στο agelioforos.gr