Ο οδικός χάρτης του βελονισμού

Όλα τα σημεία βελονισμού βρίσκονται πάνω σε ενεργειακά κανάλια, τους λεγόμενους μεσημβρινούς και ο συνολικός αριθμός τους, σε όλο το σώμα, ανέρχεται σε  730 περίπου, αλλά στην καθημερινή πρακτική δεν αξιοποιούνται όλα. 

ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ

Ο χαρακτηρισμός ορισμένων σημείων ως κύριων αποδίδει την ιδιαίτερη βαρύτητα που έχουν αυτά στη θεραπεία ορισμένων παθήσεων ή την ανακούφιση από πόνους. Όταν εντοπίστηκαν, πριν από πολλά χρόνια, δεν ήταν γνωστές οι διαφορές στην παθολογία των  ασθενειών και γι’ αυτό, προσδιορίστηκαν σε σχέση με το όργανο και  τις λειτουργίες, που επηρέαζαν. Στην περίπτωση του στομάχου, για παράδειγμα, είτε πρόκειται υποέκκριση είτε υπερέκκριση, ο  βελονισμός εξακολουθεί να γίνεται στο ίδιο κύριο σημείο, που βρίσκεται μεταξύ των εγκαρσίων αποφύσεων του 12ου θωρακικού  και του 1ου οσφυϊκού σπονδύλου. Επομένως, σ’ αυτή την περιοχή θα εκδηλώνονται  συνήθως οι πόνοι σε κάθε ασθενή, που έχει πρόβλημα με το όργανο αυτό, ανεξαρτήτως της επιμέρους πάθησης.  Είναι δυνατόν όμως, αυτό το κύριο σημείο να έχει και διαγνωστική χρήση σε παθήσεις του στομάχου. Δηλαδή, όταν ο ασθενής νιώθει στην συγκεκριμένη περιοχή πόνο, ο οποίος δυναμώνει με τοπική πίεση, τότε  πρόκειται για  διαταραχή του στομάχου.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ

Με την πάροδο των χρόνων εντοπίστηκαν πάρα πολλά σημεία, τα οποία δεν έχουν μόνο γενική δράση πάνω στα όργανα και σε συγκεκριμένες παθήσεις, αλλά, σε συνδυασμό με τα κύρια σημεία, δίνουν καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα.

Αξίζει να  σημειωθεί ότι σημεία, τα οποία είναι ευαίσθητα στην πίεση, μπορεί να προδίδουν ότι:

1)  θα πρέπει να τοποθετηθούν βελόνες σε αυτά και

2) μια συγκεκριμένη λειτουργική διαταραχή.

Δηλαδή, η ευαισθησία στην πίεση προσανατολίζει στα διάφορα σημεία βελονισμού, φανερώνοντας συγχρόνως  έναν επιπλέον συνδυασμό σημείων, τα οποία πρέπει να περιληφθούν στη θεραπεία.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΒΕΛΟΝΙΣΜΟΥ;

Το εύλογο ερώτημα αν υπάρχουν πραγματικά σημεία βελονισμού, υπό την έννοια συγκεκριμένων ανατομικών στοιχείων σ’ αυτά, απασχόλησε πολλούς  ερευνητές, που επιχείρησαν για το σκοπό αυτό ιστολογικές μελέτες στο δέρμα και στους υποδόριους ιστούς, κάτω από σημεία βελονισμού.

Ίσως την μεγαλύτερη σχέση να έχουν τα νεύρα ή οι νευρικές απολήξεις. Όταν προηγηθεί του βελονισμού έγχυση τοπικών αναισθητικών, το αποτέλεσμα της αναλγησίας με βελονισμό δεν επιτυγχάνεται. Αυτό καταδεικνύει ότι η νευρική επαφή είναι απαραίτητη, σύμφωνα με τους  Pomeranz B. et al.

Πηγή: ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΒΕΛΟΝΙΣΜΟΣ, η αρχαιότερη σύγχρονη μέθοδος θεραπείας, Δημήτριος Βασιλάκος, Εκδόσεις Ροτόντα, Θεσσαλονίκη, 2015